Spośród wszystkich prezydentów Łodzi, Władysław Pieńkowski pełnił tę funkcję najdłużej — przez 32 lata, od 1882 do 1914 roku. To właśnie pod rządami Pieńkowskiego nastąpił najbardziej intensywny rozwój Łodzi, a ludność miasta wzrosła wielokrotnie. Historycy uważają jednak, że rozkwit miasta nie był zasługą polityka, pomimo długoletnich rządów. Miał reputację człowieka przebiegłego, egoistycznego oraz karierowicza, który był niezwykle lojalny wobec carskiego reżimu. Świadczy o tym fakt, że w pogoni za bogactwem i zaszczytami Władysław Pieńkowski przeszedł nawet z katolicyzmu na prawosławie, pisze lodzyes.eu.
Przed zostaniem prezydentem miasta Łódź
Przyszły prezydent Łodzi Władysław Pieńkowski urodził się 23 kwietnia 1846 roku w Piotrkowie Trybunalskim i pochodził z rodziny chłopskiej. Został ochrzczony w obrządku katolickim w kościele św. Jakuba w rodzinnym mieście.
Przez cztery lata uczył się w rosyjsko-niemieckiej szkole podstawowej, a następnie w szkole handlowej. Odbył praktykę w sklepie z towarami kolonialnymi w Warszawie. Jednak po wybuchu powstania styczniowego w 1863 roku przeniósł się do Łodzi, gdzie rozpoczęła się jego kariera.
Początkowo Pieńkowski pracował jako urzędnik w magistracie, a w 1864 roku dostał pracę w kancelarii ówczesnego komendanta wojskowego Łodzi Aleksandra von Broemsena, który był wrogo nastawiony do Polaków.
Później Władysław Pieńkowski rozpoczął pracę w urzędzie burmistrza miasta Zgierza. W 1874 roku został burmistrzem miasta Radomsko. Cztery lata później został burmistrzem Zgierza. Za czasów Pieńkowskiego w mieście nie było żadnych znaczących wydarzeń.
Kadencja Prezydenta Łodzi
W 1882 roku drogi życiowe przywiodły Władysława Pieńkowskiego z powrotem do Łodzi. 22 listopada tego samego roku polityk został prezydentem miasta, po tym jak z powodu choroby zmarł poprzedni naczelnik.
Kiedy Pieńkowski objął swój urząd, Łódź rozwijała się w szybkim tempie — liczba przedsiębiorstw, głównie z branży tekstylnej, stale rosła. A miejski skarbiec napełniał się znacznymi dochodami.
Za prezydentury Pieńkowskiego w mieście pojawiła się sieć telefoniczna, otwarto wiele instytucji edukacyjnych i szpitali. Zbudowano także wiele hoteli, miasto otrzymało także oświetlenie elektryczne. Ponadto w czasie, gdy Pieńkowski zarządzał miastem, aktywnie budowano kościoły, a także pojawiła się duża synagoga. Pod koniec XIX i na początku XX wieku w mieście powstało wiele parków publicznych, w tym Park im. Stanisława Staszica, Mikołajewski Ogród Miejski, później przemianowany na Park im. Henryka Sienkiewicza, znany również jako Park przy Młynie. Na liście tych terenów rekreacyjnych znajduje się również Park im. Józefa Poniatowskiego.
Za jego prezydentury powstały w Łodzi dwa duże kluby sportowe: ŁKS Łódź (1908) i Widzew Łódź (1910). Uruchomienie polskojęzycznej gazety województwa łódzkiego, Dziennika Łódzkiego, można uznać za przełomowe wydarzenie prezydentury Pieńkowskiego. Pierwszy numer Dziennika Łódzkiego został opublikowany 6 stycznia 1864 roku. Było to bardzo ważne wydarzenie dla Łodzi, która, podobnie jak inne miasta ówczesnego Królestwa Polskiego, znajdowała się pod kontrolą Imperium Rosyjskiego.
To oczywiście nie cała lista ważnych dla Łodzi wydarzeń, które miały miejsce podczas 32-letnich rządów Władysława Pieńkowskiego. Jednak, co zaskakujące, nie są to zasługi ówczesnego prezydenta miasta. W dużej mierze miasto zawdzięcza swój dobrobyt wpływowym fabrykantom, którzy byli zainteresowani poprawą infrastruktury, budową nowych dróg i linii kolejowych, szpitali, placówek oświatowych, w których mogły uczyć się ich dzieci, terenów rekreacyjnych itp.
Wśród Polaków Pieńkowski miał reputację przebiegłego i samolubnego człowieka, karierowicza, który wysługiwał się władzom Imperium Rosyjskiego. Warto zauważyć, że Pieńkowski wyrzekł się kiedyś wiary katolickiej i przeszedł na prawosławie. Za jego prezydentury w łódzkim magistracie znacznie wzrosła liczba urzędników pochodzenia rosyjskiego. Sam Pieńkowski również nie przeciwstawiał się rusyfikacji, która była aktywnie wdrażana przez władze carskie we wszystkich sferach. Dotyczyło to zwłaszcza szkolnictwa.
Za to Imperium Rosyjskie hojnie nagradzało Pieńkowskiego wszelkiego rodzaju orderami i nagrodami państwowymi.
Losy po zakończeniu kadencji prezydenta
Władysław Pieńkowski pełnił funkcję prezydenta Łodzi do wybuchu I Wojny Światowej w 1914 roku. W tym czasie Łódź była miastem przemysłowym liczącym prawie 500 000 mieszkańców. Dla porównania, gdy Pieńkowski obejmował urząd, Łódź liczyła niecałe 100 000 mieszkańców.
W momencie wybuchu wojny prezydent Łodzi opuścił miasto i przeniósł się do Warszawy. Później Pieńkowski uciekł do Moskwy. Według różnych źródeł odwiedził Łódź kilka razy w pierwszych miesiącach I Wojny Światowej, ale nigdy nie obejmował stanowiska prezydenta Łodzi.
Ostatecznie zdecydował się na powrót do Łodzi po przewrocie bolszewickim w Rosji. Były burmistrz był wówczas obciążony długami, z których część spłacili łódzcy przemysłowcy. Pieńkowski nie był jednak w stanie odnaleźć się w mieście, którym niegdyś rządził. Postanowił więc przenieść się do Warszawy. W stolicy były prezydent Łodzi żył w biedzie i zmarł sparaliżowany 5 lipca 1919 roku.